Na 3 weken in Nederland te hebben doorgebracht ben ik eergisteren weer in Doha belandt, tijd is in Nederland letterlijk voorbijgevlogen was erg gezellig en heb de nodige feestjes mogen aflopen.

“Een van mijn andere vluchten bracht mij naar Manchester toe, we vlogen ongeveer de zelfde route als naar Londen en ook de vliegtijd was ongeveer hetzelfde, het hotel bevindt zich in het centrum van de stad wat op ongeveer 20minuten rijden ligt van het vliegveld. Het was voor mij de eerste keer in Manchester en ben hier samen met de captain oppad geweest het centrum in en daarna zijn we maar samen een Engelse kroeg ingedoken om een paar biertjes te drinken en een hapje te eten. Heenvlucht ging weer erg lekker met de captain als pilot flying tot we net voor de landing twee klappen hoorden, birdstrike! Op 50 feet hoogte hadden we twee huismusjes te pakken die levensmoe waren en zich tegen onze vleugel aan kapot vlogen. Dit was mijn eerste keer dat ik een birdstrike meemaakte en moet zeggen dat het twee beste klappen waren, arme vogeltjes. Landing zelf verliep zonder problemen en gelijk aan de toren gemeld dat we een birdstrike hadden die daarna gelijk een kist achterons in de go-around stuurde omdat de baan geinspecteerd moest worden op dode vogeltjes. Nadat we rustig naar de gate waren getaxied en er een uitgebreide external check werd gedaan door de engineers kwamen opeens wat mensen van Manchester airport aanlopen die de vogeltjes hadden gevonden op de baan en ze even aan ons kwamen laten zien..”

Dit is een stukje wat ik nog had opgeslagen op mijn laptop om op mijn blog te zetten, voor de rest weinig te melden. Mijn eerst volgende vlucht is de 26ste weer naar Frankfurt en de 29 en 30ste heb ik een vlucht naar Dubai en dan zit de maand er weer op, volgende maand zal ook rustig worden. Omdat het nu Ramadan is zijn de meeste instructeurs op vakantie en ook krijgen we volgende maand onze laatste 6 dagen groundschool wat betekend dat het einde van de training steeds dichterbij komt.

Op internet kwam ik nog een mooi filmpje tegen van Jetairfly en hun safety announcements:

Zal na mijn vlucht uit Frankfurt weer van me laten horen, komende dagen ga ik weer even de boeken in om alle theorie door te nemen wat ik in de afgelopen 3 weken kwijt ben geraakt…

De laatste fase van de training is aangebroken, het vliegen zonder coverpilot!

Sinds een week mag ik eindelijk vliegen zonder coverpilot en dit bevalt super,
eindelijk voelt het alsof het einde van de training inzicht komt. Mijn check
heb ik gedaan op een korte vlucht naar Riyad. Normaal is het ongeveer een uurtje
vliegen heen en terug maar tijdens de terugvlucht kregen we te horn dat er een
vliegtuig naar Doha kwam dat na de landing misschien van de landingsbaan afzou
gaan en daarom werden wij en nog een hele boel andere inbound vliegtuigen naar
een holding gestuurd in de buurt van het vliegveld. Gelukkig hadden we op deze
korte vlucht 1000 kilo extra aan fuel meegenomen en hierdoor konden wij lang
genoeg in de holding blijven tot het vliegveld weer openging voordat we naar
Damman in Saudi Arabie moesten diverten om dat we minder dan onze minimum
fuel required aanboord zouden hebben.

20 Minuten lang hebben we in de holding gezeten boven het vliegveld van Doha,
waar we normaal op hetzelfde punt op 2000 feet wat ongeveer 600 meter is vliegen
hingen we nu op 23.000 feet wat ongeveer 7000 meter hoogte is! In de holding
zaten nog 5 andere kisten onders ons met elk 1000 feet verschil in hoogte, dit
geeft een erg gaaf gezicht omdat we door al onze navigatie systemen zo precies
de holding kunnen vliegen en elke keer weer een andere kist onder ons door zagen
vliegen in de holding.

Het vliegveld was uiteindelijk dicht omdat er een vliegtuig naar Doha kwam dat
bij de start een klapband had en daardoor waren wat systemen beschadigd
waardoor het niet mogelijk was om zelfstandig van de landingsbaan af te komen.
Nadat de kist een veilige landing had gemaakt werd deze eerst door de brandweer
op de landingsbaan gechecked om te kijken of het veilig was om het vliegtuig
van de baan te slepen. Was een goede ervaring om dit mee te maken maar het is
wel een dure grap omdat er verschillende vliegtuigen naar Damman zijn gegaan ipv
naar hun bestemming Doha.

Een paar dagen geleden had ik mijn eerste vlucht naar Londen Heathrow,dit is een
van de drukste vliegvelden in Europa. Vlucht duurde ongeveer 7uur en 15 min. en
was erg geslaagd, captain waar ik mee vloog heb ik laatste paar maanden meerdere
vluchten mee gemaakt en omdat hij een voetbalfan is hebben we een beste tijd over
het wk kunnen praten. Groot verschil met het vliegen in Europa en het Midden Oosten
is hoevaak je wel niet van frequentie moet veranderen in Europa. Wanneer we over
bijvoorbeeld Saudi Arabie vliegen verwisselen we 2x in een uur van frequentie
terwijl we boven Nederland en Engeland in 5 min. 5x van frequentie moesten wisselen!

Heathrow zelf is een van de drukste velden van Europa en dat met maar 2 start en
landingsbanen, al het verkeer wordt hier erg strak geregeld het past allemaal
precies en het geeft een erg gaaf gevoel om daar tussen te mogen vliegen.l

In Londen had ik een dag vrij en heb daarom een auto gehuurd en ben even bij Luc
langsgeweest die in Oxford bezig is met de laatste fase van de training, was
weer gezellig en een lekker bord Engels voedsel gegeten in de kroeg! Komende maand
heb ik nog een vlucht naar Londen dus grote kans dat ik dan weer richting Oxford ga,
blijft toch mooi dat je verschillende plekken ter wereld bekende tegenkomt.

Ondertussen ook een vlucht naar Geneve gedaan, ook deze vlucht was erg gaaf! Approach
vliegen we over de alpen en daardoor heb je hele hoge MSA “Minimum Safe Altutitude”. Op
sommige plekken is dit ruim 18.000 feet en dit is belangrijk om in gedachten te houden
want in het geval van een decompressie wil je zo snel mogelijk naar 10.000 feet dalen omdat
op deze hoogte mensen geen zuurstof nodig hebben. De layover in Geneve was ook geslaagd,
vloog met een Franse captain waar ik de rest van de maand ook mee zal vliegen. Samen lekker
een paar biertjes gedronken op het terras. Hieronder wat foto’s van de vlucht naar Geneve.

Aan de gate:

De alpen net na take off:

Na take off kwam er nog een cabin crew binnen met een envelop waar op stond “For the captain”. In de envelop zat een briefje geschreven door een 11 jarig jongetje die met zijn familie op vakantie gaan naar de Filipijnen en heel graag een keer een kijkje in de cockpit wou nemen. Zijn leuke dingen om mee te maken, blijft toch jammer dat het niet meer is toegestaan om mensen tijdens de vlucht in de cockpit te mogen hebben…

Over 2 dagen vlieg ik weer naar Manchester, hoop dat ik dan tijd heb om weer een blog in te frutselen.

Een gevleugelde groet!

Stond het volgende in een krant;

Gardereen op pilotenopleiding in Madrid
oktober 4, 2006
,,Ik wilde altijd al piloot worden!”

Door: Arjan Hoefakker
Madrid – Al van jongs af aan wist hij het zeker. Aernout ten Hulscher wilde piloot worden. De 20-jarige Gardereen besloot vorig jaar naar Madrid te gaan, om zijn ultieme jongensdroom te verwezenlijken; een pilotenopleiding volgen. De Barneveldse Krant zocht hem op in Madrid en ging een dagje met hem mee.

Aernout ten Hulscher volgt de vliegopleiding bij vliegopleiding AeroMadrid. Zijn theorie en praktijk lessen vinden plaats op het vliegveld Cuatro Vientos dat onder de rook van Madrid ligt. Bij aankomst op het vliegveld waar Aernout ten Hulscher les heeft, laat hij zien wat voor soort vliegtuig hij vliegt. ,,Kijk, hier staan de eenmotorige vliegtuigen. Daar ga ik straks weer in vliegen met mijn instructeur.” Vanuit de warme Spaanse zon loopt hij de vliegschool binnen naar een computer om een plan van vliegen in te vullen. ,,Ik ga nu mijn flightplan invullen. Op een flightplan vul je van alles in zoals de tijd en plaats waarvan je vertrekt en de verwachte aankomst tijd opeen bepaald vliegveld. Flightplans zijn belangrijk omdat hierdoor de controleurs in de verkeerstoren weten waar iedereen naar toegaat. Als je niet op tijd terug komt volgens je flightplan, dan kan het zijn dat je bent neergestort, en dan gaan ze je zoeken.”, legt Aernout uit.
Na het invullen van een plan van vliegen is het dan tijd om naar het vliegtuig te gaan. Samen met zijn instructeur verdwijnt Aernout achter de hekken van het vliegveld. Een grote brandstofwagen rijdt naar het vliegtuigje; de vliegmachine wordt eerst voorzien van genoeg brandstof voor de vlucht. Daarna rolt het sportvliegtuig naar de startbaan en kiest vervolgens het luchtruim. Ongeveer een uur later komt ten Hulscher terug. Als een ervaren piloot weet hij de kist aan de grond te zetten en netjes te parkeren. Na afloop van zijn vlucht vertelt ten Hulscher:,,Het was gigantisch warm in het vliegtuig! Dat ding staat al de hele dag in de brandende zon, als je dan de motor start, is het even niet om uit te houden.” Hij is tevreden over zijn vlucht. ,,Het was een goede vlucht. Ik heb geoefend op stalls, manoeuvres en slowflight. Stall is dat je uit de lucht valt omdat je geen lift meer hebt. Manoeuvres maken is gewoon bochtjes draaien in de lucht. Slowflight is zo langzaam mogelijk vliegen zodat je nog net in de lucht blijft hangen.”, zo legt de Gardereen uit. Aernout ten Hulscher besloot vorig jaar oktober om in Madrid te gaan wonen en daar de pilotenopleiding te volgen. ,,Ik ben naar Spanje gegaan omdat ik het leven in Nederland een beetje zat begon te worden. De opleiding in Spanje is stukken goedkoper dan in Nederland, terwijl ik er wel meer vlieguren bij krijg dan op de meeste scholen in Nederland. Wat ik ook leuk vond, ik kende de Spaanse taal nog helemaal niet, maar nu gaat dat al een stuk beter. Dat was voor mij ook een reden om hierheen te gaan, best een uitdaging. Verder is het in het begin van de opleiding van belang om te vliegen op eigen zicht, in plaats van instrumenten. In Nederland is het vaak bewolkt, terwijl je dat hier niet hebt. Hier kan ik dus sneller meer vlieguren maken. Ook het klimaat bevalt me hier prima! Het is hier altijd lekker weer.”, stelt ten Hulscher met een tevreden glimlach vast.

Vanaf het moment dat Aernout als klein jongetje voor de eerste keer meevloog in een vliegtuig, wist hij het zeker; ,,Dat wil ik ook!”, vertelt hij. ,,Ik ben altijd veel bezig met vliegsimulaties op de computer en vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs had ging ik vaak met een vriend naar Schiphol om rond te kijken naar de vliegmachines. In mijn vrije tijd ben ik vaak bezig op luchtvaart internetsites.”, vertelt hij. Bang om neer te storten of andere problemen in de lucht is ten Hulscher niet. ,,Als bijvoorbeeld je motor kapot gaat, dan val je nog niet naar beneden. Je bent dan feitelijk een zwaar zweefvliegtuig. En de turbulentie waar veel mensen bang voor zijn is heel overdreven, kijk je kunt wel eens uit je stoel schieten maar daarom wordt er ook gezegd om je riemen om te doen. Hevige turbulentie kan je goed vergelijken met het fietsen op een zandpad, het vliegtuig en de fiets zijn er allebei opgebouwd alleen in het vliegtuig zit je op 10km hoogte en op de fiets niet.”, legt de angstloze piloot in spé uit. De jonge piloot maakt van alles mee op het vliegveld in de wereldstad Madrid. ,,Vorige week nog gebeurde er iets raars; er kwam er opeens een lagedruk gebied over wat ervoor zorgde dat er een sterke wind kwam en daardoor werden er verschillende vliegtuigen de lucht ingegooid en andere weer van hun plaatst geduwd omdat ze niet aangelijnd stonden.” Aernout kan er wel om lachen. ,,Ook was er een keer iemand die zijn vliegtuigmotor moest aanslingeren, terwijl het vliegtuig niet op de handrem stond. Het resultaat was dat het vliegtuig vol gas rechtdoor ging en in een paar andere vliegtuigen schoot. Ook komt het wel eens voor dat een vliegtuig zijn voorwiel verliest. Dan moet hij dus een landing maken op de achterwielen en zorgen dat hij niet van de baan schuift.”

Wat Aernout na zijn opleiding precies wil gaan doen weet hij nog niet. ,, Als ik klaar ben met de opleiding ga ik gewoon overal waar mogelijk solliciteren en dan zien we het wel. Eerst uren bouwen, dat is het belangrijkst dan ben je pas wat waard in deze business. Daarna kan ik weer terugkomen naar Nederland. Het zou wel ideaal om gelijk in Nederland aan de bak te kunnen maar als dat niet kan dan zeg ik; nos problemos, dan ga ik lekker in het buitenland vliegen.” Over een jaar zal ten Hulscher ongeveer klaar zijn met zijn opleiding.

Ongeveer een week geleden een mooie en interessante vlucht gehad naar Peshawar, dit ligt in Pakistan! Deze vlucht is aardig bekend onder de vliegers hier omdat dit een van de plekken is waar je nog de hele approach procedure moet vliegen en omdat je hier binnenkomt met alle lichten uit en je ongeveer 1 min. voor de landing alle lichten aan moet doen om zo door de toren geïdentificeerd te worden en je landing clearance te ontvangen.

Peshawar airport ligt midden in de stad en nadat je de hele approach vliegt zie je opeens ergens een zwart gat waar je dus moet landen, baan is amper verlicht en ook is de baan aardig kort. Voor de training is dit zeker een goede ervaring omdat we normaal op grote internationale velden komen waar je alle ruimte hebt en de baan erg goed verlicht is. Hieronder de approach plate:

In de Notams, dit staat voor Notice to Airmen, stond ook nog wat over het vliegveld geschreven namelijk het volgende:

“INCREASED SECURITY - PAKISTAN AIRPORTS

1.THE LASKAR-ETAYYABA (LET) AND OTHER TALIBAN TERRORIST GROUPS ARE
PLANNING ATTACKS AGAINST CIVIL AVIATION INTERESTS USING
BOMBS/EXPLOSIVE MATERIAL TO BE PLACED IN THE LUGGAGE COMPARTMENTS OF
VARIOUS COMMERCIAL AIRLINES.
2.NAMED POSSIBLE AIRPORTS ARE JINNAH INTERNATIONAL AIRPORT, LAHORE
(LHE) AND ALLAM IQBAL INTERNATIONAL AIRPORT, KARACHI (KHI).
3.NAMED POSSIBLE AIRLINES HAVE INCLUDED…….”

Hier stonden dus wat namen van verschillende maatschappijen, gelukkig stonden wij er niet tussen maar het zet je wel aan het denken. Het feit is alleen dat je iedereen op de grond moet vertrouwen dat ze hun werk goed zodat wij geen bom of iets dergelijks aan boord krijgen!

Ook staat in een van onze manuals dat we niet ten westen van het vliegveld mogen komen omdat er hier mensen in de bergen wonen die op alles schiet dat vliegt!! Net na de take-off, deze vlucht doen we ’s nachts, zagen de captain en ik een witte lichtflits erg dicht bij ons in de beurt. Op dit moment bevonden wij ons op ongeveer 600 feet wat neerkomt op 200 meter en moet zeggen dan schrik je toch wel behoorlijk met de gedachten in de achtergrond dat je toch op een van de gevaarlijkere plekken op deze aardbol bevindt op dat moment.

Op het vliegveld stonden ook nog wat mooie oude Russische vrachtvliegtuigen geparkeerd, omdat we bijna anderhalf uur op de grond hadden hoopte ik een paar mooie foto’s te maken maar toen ik naar de vliegtuigen liep kwamen er gelijk 4 man met AK-47’s naar me toe dus ik heb die foto’s maar even overgeslagen..

Afgelopen week 6 dagen theorie gehad en over 3 dagen vlieg ik naar Riyad waarna ik 2 nachten in de simulator mag doorbrengen en eind van deze maand hopelijk zonder cover pilot naar Londen Heathrow mag.

En hier was ik eindelijk weer met een blog, we hangen weer op FL390 terug van de zoveelste Algiers die ik gedaan heb. Eerst stond Lagos op het programma maar omdat ik met een Algerijnse captain vloog hebben we deze vlucht omgewisseld. Algerije staat bekend om het lekkere bed dat we in het hotel hebben dus daar heb ik goed gebruik van gemaakt!

Heb eigenlijk weinig te melden, vorige week een vlucht naar Frankfurt gedaan waar het echt super weer was. Samen met de cover first officer uit Brazilie een auto gehuurd en in Steinau in het bos bij een echt Duits restaurant gegeten was erg geslaagd. Ook ben ik met deze first officer een twee weken eerder naar Dhaka in Bangladesh geweest, dit is toch een hele andere wereld… Overal stonden kleine kinderen te bedelen om maar een klein beetje eten of een klein beetje geld. Goed om deze kant van de wereld eens te zien maar het laat wel zien hoe blij wij moeten zijn dat we in Europa geboren zijn!

Morgen vlieg ik naar Peshawar met de captain waar ik deze vlucht mee heb en dan de dag erna naar Amman in Jordanie en dan sta ik helaas voor 2 weken op de grond omdat er weer verschillende groundschool lessen op het programma staan en 2 simulator sessies, enige voordeel hiervan is dat alle wedstrijden van het wk die in de groepsfase plaatsvinden languit op de bank bekeken kunnen worden.

Ik hou het even kort, zal binnenkort weer met een langere blog komen!

De groeten!

Mensen, binnenkort weer een blog ben nu aardig druk, gisteren teruggekomen uit Frankfurt en over een half uur mag ik weer richting het vliegveld voor een vlucht naar het altijd mooie Mumbai..

Vanmorgen in Algiers opende ik internet en begon ik met mijn dagelijke ritueel,
dit begint meestal met het openen van de Telegraaf website op internet om hier
het laatste nieuws te lezen. Wat ik nu gelijk kan melden is dat het vandaag de
laatste keer was dat ik deze website heb geopend om het nieuws te lezen.

Ik weet niet hoe mevr. van der Graaf erbij komt om een 9-jarig jongetje dat als enige een
vliegtuigcrash heeft overleefd te bellen maar ik hoop dat zij zichzelf hier bij onmogelijk
heeft gemaakt bij de meeste Nederlanders, hetzelfde geldt voor haar werkgever de Telegraaf
of beter gezegd de “TELEVAAG”. Ook is dit de laatste keer dat ik telegraaf / televaag met een
hoofdletter schrijf want mijn respect is helemaal weg voor deze “krant”.

Hieronder een stukje waarom ik de krant de televaag noem;

“TERREURAANSLAG GOED MOGELIJK

OF lege tanks, OF gebrekkige apparatuur op de grond”

Of, of, of.. Hoort een krant of de media niet met feiten te komen om mensen in te lichten
ipv om allemaal verhalen te verzinnen wat zou kunnen zijn gebeurt? Tuurlijk moet het volk
ingelicht worden maar hou het bij de feiten, het is al erg genoeg wat er gebeurt is. Wat
heeft het dan voor zin om iedereen dingen voor te houden die niet waar zijn? Tuurlijk als
je een hele waslijst gaat opnoemen met mogelijke oorzaak kan je misschien uiteindelijk wel
vertellen dat je als krant de oorzaak van de crash goed had maar of je dat journalistieke
kwaliteit kan noemen? Ik dacht het niet!

Nu kom ik graag terug op het feit dat mevr. van der Graaf het slachtoffertje aan de
telefoon heeft gehad en hem wat vragen heeft gesteld. In het bewuste artikel valt er te lezen
dat ze een dokter aan de telefoon had die daarna de telefoon aan het slachtoffertje gaf;

“Nadat Ruben rond negen uur in de ochtend op de intensive care
van een kinderafdeling in een ziekenhuis in Tripoli was gewassen en wat slokjes water
en vruchtensap te drinken had gekregen, gaf een van zijn behandelend artsen PLOTSELING
zijn mobiele telefoon door.

De arts liet de jongen enkele minuten met de verslaggeefster van deze krant praten.
Bij het horen van zijn naam en de woorden ‘Hallo Ruben, kun je me horen?’ reageerde de
jongen aanvankelijk emotioneel.”

Wat ik hieruit haal is dat de verslaggeefster helemaal niet vroeg om de jongen aan de
telefoon te krijgen maar zou zij hem PLOTSELING aan de telefoon hebben gekregen.
Zou dit echt zo zijn als je kijkt naar hoe de televaag ook verschillende redenen opgeeft
waarom het vliegtuig zou zijn gecrasht? Dat zijn geen feiten dus waarom zouden wij het moeten
geloven dat mevr. van der Graaf bij TOEVAL Ruben aan de telefoon kreeg en op hun website en
waarschijnlijk ook in de krant dit als wereldniews en een exlusief verhaal bracht?

Kan deze jongen niet gewoon met rust gelaten worden? Hij heeft het al
superzwaar, ligt opeens in een vreemd land helemaal alleen in een ziekenhuis en moet nog
op de hoogte worden gebracht van het overlijden van zijn ouders. Maar nee bepaalde mensen
willen maar al te graag over de rug van een slachtoffer(tje) een “exclusief” verhaal krijgen en
blijkbaar is tegenwoordig alles hiervoor veroorloofd. Ik acht de kans klein maar mocht
mevr. van der Graaf dit lezen dan hoop ik dat ze een reactie wilt achterlaten met hoe zij
zich zou voelen als ze in dezelfde situatie zou zitten en door een achterbakse verslaggever
word gebeld..

Hoe overdreven alles wordt gebracht in de televaag blijkt ook wel uit het volgende stukje;

“Eerder problemen met Afriqiyah Airways’ AMSTERDAM - Een Airbus van Afriqiyah Airways
van Tripoli naar Johannesburg is twee weken geleden niet opgestegen wegens
problemen met het landingsgestel.

Dat zegt Grietje de Boer uit Epe tegen de Gelderlander. Ze zou met dit vliegtuig naar
Johannesburg vliegen, maar de Airbus, volgens De Boer een kleiner type dan de neergestorte
Airbus 330, bleef aan de grond in Tripoli Grietje en haar man Lubbert moesten door
het oponthoud in Tripoli de nacht doorbrengen op het vliegveld.
ÑHet was vies en smerig; je moest je broekspijpen oprollen om naar de wc te gaan.
Het was zeker geen modern vliegveldî, aldus Grietje de Boer.”

Als echte Gelderlander wil ik zeggen, Grietje je weet echt niet waar je het over hebt en
waarom vertel je zulke dingen aan de krant? Is het publiciteitsgeilte? Elk vliegtuig heeft
welleens problemen en daardoor worden vluchten welleens vertraagd, dat gebeurd echt niet
alleen bij Afriqiyah Airways maar ook bij de maatschappij waar ik zelf vlieg heb ik het mee
mogen maken. Wees blij dat ze er op de grond wat aan doen en wat heeft het “vieze” vliegveld
van Johannesburg te maken met de crash in Tripoli?

Ok, genoeg gezeik over/op de telegraaf, waarom ik dit heb geschreven is omdat ik niet snap dat
dit allemaal kan in Nederland, zo ga je niet met andere mensen om en nieuws is geen nieuws als
het geen feiten betreft!

Voor de rest gaat het met mij goed, dit hele verhaal schrijf ik tijdens mijn terugvlucht op 12485
meter hoogte op de terugweg van Algerije naar het altijd warme en aangename Doha, deze vlucht
stond eerst niet op mijn rooster maar omdat ik 6 dagen vrij had konden ze hem er opeens tussen
gooien, eerst had ik er goed de balen van in omdat ik tijdens deze 6 dagen naar Nederland zou gaan
om daar even te genieten van de zomer maar het schijnt dus echt hondenweer te zijn thuis en omdat
twee van mijn vluchten aan het begin van dezemaand niet doorgingen was ik blij dat ze me op een
andere vlucht hadden gezet.

De vlucht zelf gaat lekker soepeltjes, captain waar ik mee vlieg heb ik al verschillende keren mee
gevlogen en de F/O is een jonge gast die ik al kende en die zelf ook als second officer is begonnen.

Mijn vlucht voor Algerije bracht mij weer naar het Paradijs op aarde wat bekend staat onder de
Malediven. Deze vlucht vloog ik met een nieuwe captain, een hele relaxte man uit Syrie. De vlucht
naar de Malediven verliep wel iets anders als we hadden verwacht, we wisten dat het behoorlijk
bevolkt was in Male en tijdens de approach ook om verschillende wolken heen moeten vliegen maar
toen we “final” wilde draaien, dit houdt in dat je de laatste bocht draait om zo voor de baan uit
te komen, hing er opeens een hele grote onweersbui precies boven de landingsbaan en het is niet
toegestaan om hier door heen te vliegen. Het geluk hadden we dat we aardig wat kerosine overhadden
gehouden tijdens de vlucht en daardoor konden we 20 min rondjes draaien, de holding in, ergens boven
de zee om zo te wachten tot we de de landingsbaan van de andere kant konden gebruiken om daar te landen.

Moet zeggen dat dit aardig hectisch was, de hele nadering werd opeens veranderd wat betekend dat je een
snelle maar duidelijke briefing moet geven voor de andere landingsbaan en omdat we op maar 300 meter
hoogte aan het holden waren hoefde we ook niks meer te dalen en konden we gelijk de approach beginnen maar
uiteindelijk is het helemaal goedgekomen en was het goed om eens mee te maken tijdens de training.

Mijn 2 dagen op de Malediven doorgebracht aan de hotelbar buiten aan het zwembad de eerste avond en de
dag erna zijn we met in totaal 9 mannen en vrouwen met een boot weer naar een ander eiland gegaan waar
we de hele dag lekker aan de cocktails hebben gezeten, op het strand gelegen, beachvolleybal en voetbal
gedaan en nog wat rondgesnorkeld tussen de vissen en het blijft echt supergaaf om daar betaald te zitten,
heb op internet eens gekeken wat het kost om als toerist daar op vakantie te gaan maar ik zit in de
gelukkige positie om betaald twee dagen op de Malediven te verblijven.

Mijn training gaat ook erg lekker, de captains vertellen dat ze geen problemen verwachten met mijn training
en ik heb het vliegtuig nog niet door het asfalt geslagen tijdens een van de landingen. Ook ben ik bijna
klaar met het eerste deel van mijn training, dit betekend dat ik hopelijk volgende maand een test krijg en
daarna mag ik verder vliegen zonder “cover pilot”. De cover pilot is een ervaren first officer of captain
die mee gaat op de vlucht om in geval van slecht weer of dat de captain unfit to fly wordt tijdens de vlucht
het roer over te nemen. Ik kijk er erg naar uit om zonder cover oppad te mogen, ook omdat mijn salaris dan
met 70% omhoog gaat wat niet onbelangrijk is.

Na aankomst in Doha ben ik weer 2 dagen vrij en dan vertrek ik voor mijn volgende vlucht naar Zurich en
moet zeggen hier kijk ik goed naar uit,..

Ik zat nog te denken om deze blog te veranderen maar ben benieuwd hoe andere mensen hier over denken…

Zelf zit ik nu in Algerije en er is weer het nodige gebeurt in de luchtvaartwereld zoals iedereen weet, heb nu even geen tijd om een lange blog te schrijven maar wil toch even het volgende posten naar aanleiding van een actie van de telegraaf waarbij ze de enige overlevende van de crash in Tripoli hebben opgebeld:

De snelste manier om jouw Telegraafabonnement te beëindigen is telefonisch via 088 824 824 2 (keuze 4)

Ik vlieg over een paar uur weer naar Doha en hopelijk heb ik tijdens de vlucht tijd om een volgend blog te schrijven over mijn laatste vluchten naar de Malediven en Algerije. En als ik het netjes kan houden ga ik misschien ook nog in op de actie van de Televaag!

Na onverwacht een weekje vrij te zijn geweest mag ik morgen weer eens vliegen, de vlucht gaat naar het altijd mooie Male International Airport oftewel de Malediven en hier ga ik de komende 2 dagen genieten!

Tijdens deze trip verwacht ik ook weer een blog te schrijven dus stay tuned..

Hieronder een mooi filmpje nadat het Europese luchtruim tijdelijk was gesloten en hoe het er normaal uitziet!